زمینه و هدف: کنترل مصرف آنتی بیوتیک ها برای جلوگیری از ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی در بیماران ضروری است. طرح استواردشیپ آنتی بیوتیکی با طراحی نظام مندِ تجویز آنتی بیوتیک ها به دنبال حفظ و ارتقای استاندارد سلامت است. لذا هدف از این پژوهش تعیین و بررسی شناسایی چالش ها و دستاوردهای اجرای طرح استواردشیپ آنتی بیوتیکی در بیمارستان های شهر قم در سال 1399 بود. روش بررسی: در این مطالعه کیفی از نوع تحلیل محتوایی که در سال 1399 انجام شد از 21 نفر از کارشناسان شاغل در بیمارستان های شهر قم مصاحبه صورت گرفت، روایی پرسشنامه با روش CVR و پایایی آن نیز با استفاده از ضریب کاپا تعیین و مشخص شد. در نهایت مصاحبه ها کدگذاری شده و با روش تئوری زمینه ای تحلیل شدند. یافته ها: دستاوردهای طرح شامل هماهنگی بیشتر کادر درمان، بهبود روش درمان، نظارت بهتر بر مصرف و روش درمان و استقبال بیشتر کادر درمان بود. چالش های طرح نیز شامل شرایط علّی(ضعف آموزش، ضعف در زیرساخت، کمبود متخصص، عدم سودآوری، عدم اعتماد به طرح، ضعف اجرایی و عدم رعایت قانون) شرایط مداخله گر(کرونا، ناهماهنگی پزشکان، زمان بری و ضعف عملکرد پزشک(شرایط زمینه ای) فعال نبودن داروسازها، عدم گزارش مناسب و عدم همراهی بیمار با طرح) راهبردها (آموزش نیروی انسانی، نوآوری در فن آوری ها، نظارت بیشتر، اطمینان دهی به پزشکان، در نظر گرفتن منابع مالی برای پزشکان) و پیامدها(بهبود مصرف آنتی بیوتیک، کاهش مقاومت دارویی، کاهش مصرف دارو و نوآوری در سیستم درمان) بود. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان می دهد که در حال حاضر چالش های طرح استواردشیپ آنتی بیوتیکی بیشتر از دستاوردهای آن است. با این حال با گذشت زمان و انجام آموزش های لازم از حجم این مشکلات کاسته خواهد شد. زیرا وقتی پزشکان از زوایای این طرح آگاه شوند، همکاری بیشتری صورت گرفته و مصرف آنتی بیوتیک بر اساس طرح استواردشیپ صورت می گیرد. با این حال نمی توان دستاوردهای اندک این طرح را نادیده گرفت.

1خلاصه هدف. این مطالعه با هدف بررسی مطابقت دستورالعمل های نظارت آنتی بیوتیک وزارت بهداشت با تجویز کارباپنم ها در بیماران تحت عمل جراحی قلب باز انجام شد. زمینه. مقاومت آنتی­بیوتیکی، یک چالش مهم برای نظام ­های سلامت است و می­تواند هزینه­ های اقتصادی، مدت درمان، و موارد مرگ را در بیماران بستری افزایش دهد. روش کار. این مطالعه توصیفی مقطعی بر روی 70 نفر (35 زن و 35 مرد) از بیماران تحت عمل جراحی قلب در بازه زمانی فروردین 1400 تا پایان شهریور 1400 در مرکز آموزشی تحقیقاتی درمانی قلب وعروق شهید رجایی تهران انجام گرفت. داده ­ها با حضور بر بالین بیماران و بررسی پرونده بیمار جمع آوری شدند و در نرم افزار SPSS نسخه 26 مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته­ ها. بر اساس نتایج این پژوهش، تجویز آنتی ­بیوتیک کارباپنم در 81 درصد بیماران، صحیح و در 19 درصد بیماران، نادرست بود. بیشترین آنتی­ بیوتیک تجویزشده، مروپنم (92/9 درصد) و میانگین تعداد آنتی­ بیوتیک تجویزی برای هر بیمار، 1/87 بود. بیشترین درصد تجویز کارباپنم­ها، در بیماران مبتلا به پنومونی ناشی از ونتیلاتور (55/7 درصد) و در بیماران تحت جراحی بای­پس عروق کرونر (34/2 درصد) بود. باتوجه به افزایش مقدارکلیرانس کراتین در طول مصرف دارو، 55/7 درصد بیماران پس از 72 ساعت از شروع مصرف کارباپنم نیازمند تعدیل دوز ابتدایی و 15/7 درصد نیازمند قطع دارو بودند. فراوان­ترین سویه­ های عامل عفونت به ترتیب، کاندیدا آلبیکینز، کلبسیلا پنومونی، و استافیلوکوکوس اورئوس بودند. نتیجه­ گیری. برنامه های مدیریت آنتی­ بیوتیکی می­توانند مصرف غیر منطقی آنتی ­­بیوتیک­ هایی همچون کارباپنم را محدود نمایند و با جلوگیری از توسعه مقاومت آنتی­ بیوتیکی به بهبود درمان عفونت­ ها کمک کنند.

مقاله پژوهشیمقدمه: عفونت های واژینال مادران در زمان بارداری، می تواند یک تهدید برای سلامت جنین و همچنین باعث افزایش شانس رخداد سقط جنین باشند. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی توزیع فراوانی استرپتوکوکوس آگالاکتیه در ترشحات واژن زنان با سابقه ی سقط جنین در مقایسه با گروه شاهد بود.روش ها: در این مطالعه ی توصیفی- تحلیلی، مجموعاً 220 نمونه از ترشحات واژن زنان دچار سقط جنین و شاهد جمع آوری گردید. شناسایی جدایه های باکتریایی با استفاده از کشت و روش های بیوشیمیایی انجام شد. سپس آزمون آنتی بیوگرام جدایه ها به کمک روش انتشار دیسک در آگار کربی بائر انجام گرفت.یافته ها: در مطالعه ی حاضر، 20 جدایه استرپتوکوکوس آگالاکتیه (3/64 درصد در گروه شاهد و 14/54 درصد در گروه مبتلا به سقط) از نمونه های ترشحات واژن جداسازی گردید. جدایه ها بالاترین حساسیت را به آنتی بیوتیک های سفتریآکسون (30 میکروگرم) و ونکومایسین (30 میکروگرم) و بالاترین مقاومت را به کلیندامایسین (2 میکروگرم) و تتراسایکلین (30 میکروگرم) داشتند. بر اساس نتایج مشخصات دموگرافیک بیماران، بیشترین فراوانی سقط جنین به گروه های خونی + Aو +B تعلق داشت. عفونت ادراری در 55 درصد، کمبود ویتامین D در 60 درصد، و استرس منجر به سقط در 75 درصد از زنان عفونی با استرپتوکوکوس آگالاکتیه بود.نتیجه گیری: استرپتوکوکوس آگالاکتیه در واژن زنان با سابقه ی سقط جنین، 5/3 برابر شایع تر از زنان سالم، مشاهده گردید. عواملی از جمله استرس بالای بیماران، کمبود سطح ویتامین D و عفونت های مکرر ادراری در دوران بارداری می تواند منجر به افزایش احتمال خطر سقط جنین در زنان شود. بیشترین مقاومت ها در گروه های آنتی بیوتیکی بتالاکتام (پنی سیلین)، ماکرولیدها (اریترومایسین)، لینکوزآمیدها (کلیندامایسین)، و تتراسایکلین مشاهده شد.

سابقه و هدف: افلوکس فرآیندی است که طی آن باکتری ها ترکیبات خارج سلولی را که سمی هستند (داروها، مواد شیمیایی و آنتی بیوتیکها) به خارج سلول دفع و از ایجاد غلظت مناسب آنتی بیوتیکها برای مهار باکتری ممانعت می کنند. امروزه افلوکس پمپ خصوصا در ایجاد مقاومت چند دارویی مطرح است و به عنوان یکی از مهمترین مقاومت ذاتی آنتی بیوتیک در باکتریها می باشد. بنابراین جهت شناخت بیشتر پمپ های دفع آنتی بیوتیکی این مقاله تنظیم شد.مواد و روشها: تحقیق به روش مروری از نوع تحلیلی انجام گرفت. با استفاده از کلمات کلیدی آنتی بیوتیک ها، پمپ های دفع، مقاومت چند دارویی، میکروارگانیسمها، مکانیسم مقاومت، در 12 مقاله معتبر در طی سالهای 1997 تا 2002 مورد بررسی قرار گرفت. نتیجه گیری و توصیه ها: افلوکس آنتی بیوتیکی یکی از گسترده ترین مکانیسمهای مقاومت آنتی بیوتیکی بین میکروارگانیسمهاست. چون هم در باکتریهای گرم مثبت و هم گرم منفی و از جمله گونه های بیماریزای مهم پزشکی مانند استافیلوکوکها، استرپتوکوکها و پاتوژنهای فرصت طلب مثل سودوموناس آئروژینوزا وجود دارد. در عالم باکتریها پنج خانواده از افلوکس پمپها وجود دارد. این پمپهای افلوکس میکروبی متعلق به خانواده انتقال دهنده های مختلفی بوده و اغلب توسط ژنومهای میکروبی رمزگذاری می شوند. هم سلولهای یوکاریوتیک و هم پروکاریوتیک دارای خانواده هایی از پروتئینهای غشایی موسوم به افلوکس پمپها می باشند که در افلوکس داروها و مواد شیمیایی از درون سلول عمل می کنند. با توجه به اهمیت این سیستم های افلوکس، شناخت آنها و استفاده مناسب از داروها در درمان برای پزشکان و محققین از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

سابقه و هدف: امروزه افزایش مقاومت میکروارگانیسمها نسبت به آنتیبیوتیکهای رایج یکی از چالشهای مهم درمانی است. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف مقایسه نتایج آنتیبیوگرام دو نوع دیسک آنتیبیوتیکی و صحتسنجی به روش E. test در ارتباط با باکتری های دارای الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی زیاد انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه توصیفی-تحلیلی حاضر به روش سرشماری از فروردین 1395 تا فروردین 1398 در ارتباط با 176 نمونه از بیماران بستری در بخشهای مختلف بیمارستان "سینا" در شهر همدان انجام شد. بیماران با نتیجه کشت مثبت وارد مطالعه شدند و آزمون آزمایشگاهی آنتیبیوگرام با استفاده از دو نوع دیسک روی نمونهها انجام شد. در ادامه، صحتسنجی در موارد دارای اختلاف معنادار به روش E. test صورت گرفت. نتایج با استفاده از نرمافزار SPSS 16 در سطح اطمینان 95 درصد توصیف و تحلیل شدند. یافته ها: از میان 176 بیمار، 80 نفر (4/45 درصد) مرد و 96 نفر (5/54 درصد) زن بودند. میانگین سنی بیماران 47/20± 44/62 سال بود. شایعترین محل کشت به ترتیب تراشه (5/45 درصد) و ادرار (6/42 درصد) و شایعترین میکروارگانیسمهای کشت شده به ترتیب اشریشیا کلی (5/33 درصد)، کلبسیلا (5/29 درصد) و آسینتوباکتر (8/18 درصد) بودند. بالاترین ضریب همبستگی نتایج به روش دیسک دیفیوژن در آنتیبیوتیکهای لووفلوکساسین (00/1=r)، پیپراسیلین (917/0=r)، سیپروفلوکساسین (907/0=r) و کوتریموکسازول (904/0=r) و کمترین ضریب همبستگی در ایمیپنم (634/0=r)، سفوکسیتین (556/0=r) و سفتریاکسون (552/0=r) مشاهده شد. نتیجه گیری: بر مبنای یافته ها، اختلافات معناداری بین نتایج آنتیبیوگرام در دیسکهای ایرانی و وارداتی مشاهده گردید که پس از صحتسنجی با آزمونE. test، درصد توافق به نفع دیسکهای خارجی بود.

مقدمه: مطالعه تعیین شیوع مقاومت در بین اشرشیاکلی عامل عفونت ادراری نسبت به آنتی بیوتیک ها در شهر جهرم به منظور به دست آوردن اطلاعات برای درمان تجربی و سریع بیماران می باشد.مواد و روش تحقیق: مطالعه توصیفی- مقطعی در سال 82 انجام شده است. تعداد 108 بیمار مبتلا به عفونت ادراری مراجعه کننده به درمانگاهها و بیمارستان شهر جهرم مورد مطالعه قرار گرفتند. کشت های مثبت ادراری با تشخیص اشرشیاکلی به عنوان عامل عفونت با استفاده از روش حداقل غلظت منع کننده (MIC) و دیسک از نظر الگوی مقاومت آنتی بیوتیک مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: جنتامایسین کمترین اثر را بر روی اشرشیاکلی با مقاومت 72.1 درصد نشان داده است. از میان داروهای خوراکی بیشترین مقاومت مربوط به کوتریموکسازول به میزان 71.4 درصد وریفامپین به میزان 76.6 درصد و در بین داروهای تزریقی بیشترین مقاومت به جنتامایسین بوده است. 89.5 درصد موارد، به دو دارو یا بیشتر مقاومت نشان داده اند. بیشترین ترکیب مقاومت کوتریموکسازول وریفامپین و همچنین کوتریموکسازول و جنتامایسین بوده است.نتیجه گیری: با استفاده از اطلاعات به دست آمده درمان تجربی با جنتامایسین و کوتریموکسازول در تقریبا اکثر بیماران مبتلا به عفونت ادراری مناسب نیست ولی درصد زیادی از بیماران هنوز می توانند به صورت تجربی با استفاده از سیپروفلوکساسین و یا نالیدیکسیک اسید به صورت خوراکی و با آمیکاسین به صورت تزریقی درمان شوند.

باکتری سالمونلا یکی از اعضای خانواده انتروباکتریاسه است. عفونت حاصل از این باکتری در انسان به صورت گاستروانتریت، تب روده ای (تیفوئید یا پاراتیفوئید) و سپتی سمی بروز می کند. اینتگرون های کلاس I معمول ترین اینتگرون های یافت شده در بین سروتیپ های مختلف سالمونلا انتریکا می باشند که باعث ایجاد مقاومت چندگانه آنتی بیوتیکی و بروز مشکلاتی در درمان عفونت حاصل از این باکتری در انسان و حیوانات می گردند. هدف از مطالعه حاضر تعیین فراوانی اینتگرون های کلاس I سالمونلا انتریتیدیس جدا شده از انسان و دام و تعیین الگوی حساسیت با مقاومت آنتی بیوتیکی آنها می باشد. در این مطالعه، نمونه های 11 نمونه سالمونلا انتریتیدیس انسانی جدا شده از کودکان 5-1 سال بیمارستان کودکان تهران و 13 نمونه سالمونلا انتریتیدیس دامی جدا شده از گوساله های 6 ماه تا 1 سال گاوداریهای غرب تهران که از کلکسیون میکروبی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات دانشکده دامپزشکی اخذ شد، استفاده گردید. جهت تعیین فراوانی اینتگرون های کلاس I آزمونMultiplex-PCR  انجام گردید. آزمون تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی به روش دیسک دیفیوژن انجام شد. نتایج نشان داد که از مجموع 11 سویه سالمونلا انتریتیدیس انسانی، اینتگرون های کلاس I جدا سازی نگردید و از 13 سویه سالمونلا انتریتیدیس دامی 2 سویه (15.3%) دارای اینتگرون های کلاس I بودند. همچنین 36.3% از سویه های سالمونلا انتریتیدیس انسانی و 30.8% از سویه های دامی مقاومت چندگانه آنتی بیوتیکی از خود نشان دادند. نتیجه گیری اینکه در سویه های دارای مقاومت چندگانه فاقد اینتگرون های کلاسI ، ژن های مقاومت می توانند بر روی پلاسمیدها، ترانسپوزون ها و یا کلاس های دیگر اینتگرون ها مستقر شوند.